مقاله تاريخ شهرهاي ايران

    —         —    

ارتباط با ما     —     لیست پایان‌نامه‌ها

... دانلود ...

بخشی از متن مقاله تاريخ شهرهاي ايران :

بخشی از فهرست مقاله تاريخ شهرهاي ايران

فهرست

مشهد 4 تبریز...................................25
ساری 5 بیرجند.................................26
قزوین 6 بوشهر.................................27
اراک 7 بندرعباس.............................27
ارومیه 8 بجنورد.................................28
شهرکرد 9 ایلام....................................29
همدان 11 اهواز..................................29
گرگان 12 اصفهان...............................30
یزد 16 اردبیل.................................31
یاسوج 17 منابع..................................32
کرمانشاه 17
کرمان 17
سنندج 19
شیراز 20
سمنان 21
زنجان 22
زاهدان 23
رشت 24
خرم آباد 24
تهران 25

مشهد(استان خراسان رضوی)
واژه مشهد به معنی شهود, حضور و شهادتگاه است و به این معانی به واژه (مشاهد) جمع بسته می شود. واژگان (مشهد) و (مشاهد) در عرف و اصطلاح سده 3 هـ . ق, بر گور اولیا ائمه(ع) و رجال اطلاق می شده است, چنان که در آن زمان, مشهد مرغاب در فارس, و مشهد میهنه ( آرامگاه ابوسعید ابوالخیر) و مشهد توس یا مشهد رضوی در خراسان, وجود داشته است. حضرت رضا(ع) پس از شهادت به دست مامون عباسی در سال 202 هـ . ق, در آرامگاه هارونی سناباد به خاک سپرده شد. از آن پس (سناباد نوغان) به نام (مشهد) خوانده شد و به مرور زمان بر پهنه آن, به ویژه در زمان شاه تهماسب صفوی افزوده گشته و مردم توس به مشهد کوچ داده شدند.
توس, عبارت بود از ناحیه شمالی خراسان, بر مسیر بالای کشف رود و سرشناس ترین شهرهای آن, عبارت بودند از : نوغان, تابران و رادکان. نوغان تا اواخر سده 3 هـ . ق, دارای اهمیت و اعتبار بود. ویرانه های نوغان, در شمال باختری مشهد, نزدیک روستای حسین آباد و مهر آباد قرار داشت. پس از آن, شهر تابران اهمیت و گسترش یافت و بعد ها به توس سرشناس شد. شهر مشهد, که در آغاز, آرامگاهی در آبادی سناباد نوغان بود, اندک اندک گسترش یافت. نام نوغان از حدود سال 730 هـ . ق, فراموش شد. شهر توس و در حقیقت تابران نیز در سال 791 هـ . ق, ویران شد و مشهد جای آن را گرفت؛ تا سرانجام در دوران صفوی, مرکز ناحیه پیشین توس و تمامی خراسان گشت. در بند هشن اوستا از توس به نام (توسا) یاد شده است. در کتاب وندیداد نیز آمده است که اهورا مزدا اراضی شانزده گانه را آفرید و (اوروا) یکی از آن ها بود. این واژه را اوستا شناسان با شهر توس یکی دانسته اند. بر پایه داستان های ملی بنای اصلی شهر را به جمشید - شاه پیشدادی - و بازسازی آن را به توس,‌ پسر نوذر - پهلوان و سپهسالار ایران - نسبت می دهند. افسانه می گوید که وی نهصد سال در زیر آسمان این شهر زندگی کرد و نام خود را بر این شهر نهاد. این روایت ها می رساند, که شهر توس در روزگار ساسانیان وجود داشته است.

لینک کمکی